Schronisko, przechowalnia butów i stok — sprawy podzielone między ciepłe wnętrze a zimno na zewnątrz.
Wspólna sala schroniska z kominkiem, przechowalnia butów, bar, pokoje gościnne na piętrze, przechowalnia nart, stacja wyciągu i sam stok. Podział na wewnątrz i na zewnątrz jest tu ostrzejszy niż gdziekolwiek poza gospodarstwem i zwykle to on stanowi sedno sprawy.
Mała szuflada o wyrazistej tożsamości. Wskazówki o wnętrzu i zewnętrzu dźwigają większość ciężaru, a ponieważ teren zewnętrzny jest duży, a pomieszczenia wewnętrzne małe, obie połówki planu wymagają zupełnie innego rozumowania. Przed startem sprawdź legendę terenów zewnętrznych.
Sprawy w ośrodku narciarskim dzieją się w górskim kurorcie, gdzie pogoda trzyma wszystkich blisko siebie. Jest gospoda z kuchnią schroniska, bar na śniegu i taras słoneczny, sala noclegowa i szatnia, wypożyczalnia i przechowalnia nart, dolna i górna stacja wyciągu — a na zewnątrz stok, ośla łączka, tor saneczkowy, lodowisko i igloo. Obsada to narciarze, instruktor, gospodarz schroniska, obsługa wyciągu i gość, który śniegu nawet nie dotknął. Gdy zapada zmrok, wszyscy wracają z zimna, a pytanie brzmi, kto wrócił kiedy. Ofiara leży albo w środku, gdzie wszyscy się zebrali, albo na zewnątrz, gdzie nikogo nie powinno być, a sprawa rozstrzyga się na tym, po której stronie drzwi kto stał.
Każda sprawa bierze swój plan z puli pomieszczeń tej scenerii, więc te same miejsca wracają w całej szufladzie i uczysz się je czytać: Gospoda, Kuchnia schroniska, Bar na śniegu, Taras słoneczny, Sala noclegowa, Szatnia, Wypożyczalnia nart, Przechowalnia nart, Dolna stacja, Górna stacja, Stok, Ośla łączka, Tor saneczkowy, Lodowisko, Igloo. Żadna sprawa nie używa wszystkich — zarówno generator, jak i ręcznie budowane sprawy biorą ich podzbiór, i dlatego dwie sprawy w tej samej scenerii potrafią być tak różne.
Pierwszy błąd w ośrodku narciarskim to niesprawdzenie legendy terenów zewnętrznych. Stok, trasy i lodowisko mogą liczyć się jako zewnętrzne, a stacje wyciągu jako wewnętrzne — albo nie: zależy to od sprawy, a wskazówki o wnętrzu czy zewnętrzu nic nie znaczą, dopóki tego nie wiesz. Drugi to traktowanie dużych terenów zewnętrznych jak pomieszczeń: stok może obejmować wiele wierszy, więc przebywanie na nim mało zawęża. Pracuj od małych pomieszczeń wewnątrz — szatni, przechowalni nart, kuchni — gdzie jedna wskazówka potrafi zamknąć wiersz. Po trzecie, gdy wskazówka mówi, że dokładnie jedna z dwóch osób była na zewnątrz, ustawienie jednej przesądza o drugiej. Wreszcie przedmioty mają znaczenie: sanki, stojaki na narty i bałwany decydują, które pola liczą się jako „obok” czegoś.
Sprawy w tej szufladzie (liczba spraw: 4) — łatwe: 1, średnie: 2, trudne: 1, na planszach od 6×6 do 8×8. Każdą sprawdzono pod kątem jednego rozwiązania osiągalnego samą dedukcją w przód, więc żadna nie wymaga zgadywania.
Przepuszczona przez ten sam solver dedukcji w przód, który napędza podpowiedzi w grze, sprawa z tej szuflady wymaga od pierwszej wskazówki do werdyktu średnio tylu kroków dedukcji: 21, a plansza broni się przez pierwsze 10 z nich, zanim pierwszego podejrzanego da się ustawić na pewno. Najdłużej trzeba czekać w sprawie „Bałwan milczy”, gdzie nikt nie trafia na swoje miejsce przed krokiem 14.
Rozumowania, których te sprawy wymagają najczęściej, policzone sprawa po sprawie:
Jeśli chcesz przejść sprawy w scenerii „Ośrodek narciarski” w sensownej kolejności, ułóż je według tego, jak długo każda trzyma planszę zamkniętą. Te pięć rozkłada się w szufladzie od najszybszego otwarcia do najwolniejszego — zacznij od góry, skończ na dole: